Baptiste: Wedergebore Kerklidmaatskap in Gevaar?
“Want hiervan kan julle seker wees: Geen onsedelike, onreine of gierige mens — so iemand is ’n afgodedienaar — het ’n erfdeel in die koninkryk van Christus en van God nie.”
Efesiërs 5:5
Die ideaal van ’n gelowigeskerk verskyn konsekwent in Baptiste-geloofsbelydenisse. Baptiste-teoloë, pastors en ander leiers het deur die eeue heen geen ander model voorgehou as dié van ’n wedergebore kerkgemeenskap nie. Dit is die ideaal. Maar is dit ook die werklikheid?
Is Daar Bewyse van ’n Afname in Wedergebore Kerklidmaatskap?
Die vooraanstaande Baptiste-historikus William R. Estep het verklaar: “Baptiste in die Verenigde State is gevaarlik naby daaraan om hulle aandrang op ’n wedergebore kerklidmaatskap te verloor.”
Ander waarnemers van die Baptistelewe stem met Estep saam en noem as bewyse vir hierdie gevolgtrekking faktore soos die geweldige aantal nie-inwonende Baptistekerklidmate en die kenmerke van baie inwonende lidmate: hulle gebrek aan betrokkenheid by die kerklewe, ’n lae vlak van finansiële ondersteuning, weinig toewyding aan evangelisasie, sending en bediening, en ’n lewenswyse wat duidelik in stryd is met die leer van Jesus.
Sommige van hierdie faktore kan natuurlik die gevolg wees van ander omstandighede as ’n onwedergebore toestand, soos om “afvallig” of moontlik onvolwasse as Christen te wees (1 Korintiërs 3:1–3; Efesiërs 4:11–16). Daar is beslis ook talle kerklidmate wat wonderlik toegewyde volgelinge van Christus is. Tog wil dit voorkom asof hierdie faktore nie in so ’n groot mate sou bestaan indien kerklidmate werklik weergebore was nie.
Waarom Het die Ideaal van Wedergebore Kerklidmaatskap Verweer?
Hoewel sulke toestande sedert Nuwe-Testamentiese tye in die een of ander mate bestaan het, blyk die getuienis daarop te dui dat dit al hoe meer voorkom. Daar is geen eenvoudige verklaring vir hierdie skynbare verwering van wedergebore kerklidmaatskap nie. Die oorsake verskil van kerk tot kerk. Verder word nie alle kerke in dieselfde mate geraak nie.
Een bydraende faktor tot hierdie verwering blyk ’n uitermate verdraagsame gesindheid te wees wat vandag in ons kultuur heers. In die kerklewe kan hierdie gesindheid soos volg verwoord word: “Dit is nie reg dat ek oordeel of iemand gered of verlore en vir kerklidmaatskap aanvaarbaar is nie.” Gevolglik aanvaar sommige kerke mense as lidmate met min of geen diepgaande gesprek oor die aard van verlossing en kerklidmaatskap nie. So ’n gesprek is belangrik, omdat verlossing belangriker as kerklidmaatskap is en ideaal gesproke altyd aan kerklidmaatskap behoort vooraf te gaan. ’n Persoon kan al die feite oor Jesus en die “regte antwoorde” oor verlossing ken — kopkennis — sonder om ooit werklik die genadegawe van verlossing in Christus te ervaar — hartskennis.
Die beoordeling van ander se geestelike toestand behoort baie biddend, nederig en bedagsaam gedoen te word. Jesus het gewaarsku teen die oordeel van ander wanneer ons eie sondes groot is (Matteus 7:1–5; Johannes 8:1–11). ’n Fariseïese, harde, wettiese en selfregverdige benadering dien die saak van Christus nie goed nie. Aan die ander kant doen dit ook skade aan Christus se saak wanneer die Bybel se beklemtoning van die belangrikheid van ’n wedergebore gemeenskap wat volgens Christus se leer leef, verontagsaam word (1 Korintiërs 5:9–13; Efesiërs 5:1–7, 27; 2 Tessalonisense 3:14–15; Openbaring 2:18–22).
Die aard van ons samelewing self vergroot die uitdaging om ’n wedergebore lidmaatskap te handhaaf. In ons hoogs mobiele en hoofsaaklik stedelike samelewing is daar byvoorbeeld dikwels min bekend oor mense wat lidmaatskap in ’n kerk verlang. Hierdie omstandigheid, saam met kerklidmate se ongemak oor die beoordeling van ander, skep die moontlikheid dat mense wat moontlik nie verlos is nie, as lidmate aanvaar sal word.
Die druk om kerklidmaatskap te vergroot, word as nog ’n oorsaak genoem. C. E. Colton het uit die perspektief van ’n lang pastorale bediening opgemerk: “Hoëdrukmetodes van evangelisasie deur sommige welmenende yweraars lei tot besluite om by ’n kerk aan te sluit sonder ware bekering.”
Die doop van baie jong kinders tot kerklidmaatskap kan ook ’n oorsaak wees. Sommige kinders kan om verkeerde redes gedoop wil word; trouens, enigiemand kan. Kinders is egter waarskynlik meer geneig om gedoop te wil word omdat hulle vriende gedoop word, of omdat hulle druk van ouers of Sondagskoolonderwysers ervaar. Sommige kinders kan natuurlik baie goed verstaan dat hulle Jesus as persoonlike Verlosser nodig het vanweë hulle sonde. Wanneer baie jong kinders dus gedoop wil word, verdien hulle sorgvuldige berading.
In die verlede het baie Baptistekerke lidmate aangespreek oor gedrag wat as strydig met die Christelike lewe beskou is. Indien sulke persone nie berou getoon het nie, kon hulle lidmaatskap beëindig word. Verskillende Skrifgedeeltes is aangehaal om so ’n optrede te ondersteun, soos Matteus 18:15–20 en 1 Korintiërs 5:9–13. Vandag beklemtoon kerke oor die algemeen eerder evangelistiese prediking, dissipelskap en Christelike groei, met verwysing na gedeeltes soos Galasiërs 6:1, Efesiërs 4:1–5:21 en Jakobus 5:19–20. Die doel van albei benaderings is ’n wedergebore kerklidmaatskap.
Waarom Behoort ’n Afname in Wedergebore Kerklidmaatskap Kommer te Wek?
Die skynbare afname in wedergebore kerklidmaatskap behoort om verskeie redes kommer te wek.
Die verwaarlosing van so ’n belangrike Bybelse leerstelling soos wedergebore kerklidmaatskap kan op ’n gebrek aan verbintenis tot die gesag van die Bybel dui.
Baptiste het daarop aangedring dat ’n kerk ’n gemeenskap van gelowige-priesters behoort te wees. Groei as Christen word deur gemeenskap met ander gelowige-priesters bevorder. Wanneer ’n kerk se lidmaatskap nie uit gelowige-priesters bestaan nie, is die gemeenskap nie so bevorderlik vir Christelike dissipelskap as wat dit behoort te wees nie. Gevolglik ly al die lidmate daaronder.
Baptiste het ook daarop aangedring dat Christus nie net Here van individue is nie, maar ook van kerke. Die regering van ’n Baptistekerk behoort deur die lidmate onder die heerskappy van Christus plaas te vind. Indien die lidmate Christus nie as Here erken nie, sal besluite waarskynlik buite die wil van Christus geneem word. Dit beteken dat die kerk toenemend sekulêr en wêrelds sal word.
So ’n wêreldse kerk sal waarskynlik nie aandag gee aan die sentrale doelstellings van ’n kerk, soos evangelisasie, sending en bediening nie. Sommige van die belangrikste redes vir die kerk se bestaan sal dus waarskynlik nie beklemtoon word nie.
Wat Kan Gedoen Word om ’n Wedergebore Kerk Meer Volledig te Verwesenlik?
Om ’n waarlik wedergebore kerk te verwesenlik, is ’n geweldige uitdaging. Nietemin kan sekere dinge gedoen word, met gebed as ’n primêre bestanddeel van alles wat gedoen word.
’n Kerk behoort die belangrikheid van ’n wedergebore kerklidmaatskap te beklemtoon en daarop aan te dring dat ’n ervaring van verlossing altyd aan kerklidmaatskap behoort vooraf te gaan. Elke persoon behoort verantwoordelikheid te aanvaar om sy of haar geestelike toestand te beoordeel deur vrae te beantwoord soos: “Het ek werklik verlossing deur geloof in Christus ervaar?” en “Groei ek as Christen?” Mense behoort aangemoedig te word om geestelike raad te soek indien die antwoorde “nee” is.
’n Kerk behoort ’n insiggewende, onderskeidende en liefdevolle proses in te stel om te bepaal of mense wat lidmaatskap verlang, bewys lewer dat hulle weergebore is.
’n Kerk behoort ook ’n doeltreffende klas vir voornemende en nuwe lidmate te handhaaf waarin die verlossingsplan, die belangrikheid van Christelike volwassenheid en die verwagtings vir kerklidmate geleer word. So ’n klas behoort aangebied te word aan sowel diegene wat op grond van geloofsbelydenis by die kerk aansluit as diegene wat deur brief of verklaring aansluit.
Gevolgtrekking
Ons behoort met God se hulp alles in ons vermoë te doen om die Bybelse doel van ’n wedergebore kerk te verwesenlik. Indien ons nalaat om dit te probeer, sal dit ernstige gevolge vir individue, kerke en die bevordering van die saak van Christus hê.
“Baptiste in die Verenigde State is gevaarlik naby daaraan om hulle aandrang op ’n wedergebore kerklidmaatskap te verloor.”
William R. Estep
Why Baptists?