باپتیستها و رسالت تبشیری
«پس بروید و همه امتها را شاگرد سازید و آنها را به نام پدر و پسر و روحالقدس تعمید دهید؛ و به آنها تعلیم دهید که هر آنچه به شما امر کردهام نگاه دارند.»
متی ۲۸: ۱۹–۲۰
باپتیستها در سراسر جهان متعهد به رسالت تبشیری و انجیلرسانی هستند. این دو اصطلاح با یکدیگر مرتبطاند، اما متمایز. انجیلرسانی به معنای اشتراکگذاری بشارت عیسی مسیح با مردم، هم از طریق کلام و هم از طریق عمل است. اگرچه درست است که هر مسیحی «در حال مأموریت» است، رسالت تبشیری مستلزم اعزام افرادی است که انجیل را با کسانی به اشتراک بگذارند که در حالت عادی با آنها تماسی نداشتند. فرستاده شدن توسط عیسی برای مأموریت، بخشی از معنای پیروی از اوست (یوحنا ۲۰: ۲۱).
پیشینه رسالت تبشیری باپتیستها
امروزه باپتیستها مردمی تبشیری هستند. این همواره چنین نبوده است، بهویژه در مورد رسالت به مردمانی در سرزمینهای دور و فرهنگهای متفاوت. زمانی باپتیستها بر انجیلرسانی به مردمان نزدیک، که از نظر زبان، فرهنگ و جغرافیا بسیار شبیه به خود آنها بودند، تمرکز میکردند.
اما در اواخر قرن هجدهم، رسالت تبشیری جهانی به بخش حیاتی زندگی باپتیستی تبدیل شد. رهبر این تحول ویلیام کری، کشیشی دوشغله در انگلستان بود. کری دانشجویی برجسته در زمینه کتاب مقدس و نیز زبانها و فرهنگهای جهان بود. مطالعه کتاب مقدس او را به این باور رساند که خداوند میخواهد مردم در همه جا انجیل را بشنوند. سایر باپتیستها با یکدیگر متحد شدند و در پاییز سال ۱۷۹۲ انجمن تبشیری باپتیست را تأسیس کردند. این انجمن کری را به عنوان مبشر به هند اعزام کرد.
روح رسالت تبشیری به آمریکا نیز گسترش یافت. آن هاسلتاین جادسون و همسرش آدونیرام، همراه با لوتر رایس، در سال ۱۸۱۲ به عنوان مبشران کلیسایی به هند اعزام شدند. در طول سفر دریایی به هند و اندکی پس از آن، مطالعه دقیق کتاب مقدس آنها را بر آن داشت که باپتیست شوند. رایس به ایالات متحده بازگشت تا از باپتیستها برای حمایت از جادسونها کمک بخواهد. عمدتاً در نتیجه تلاشهای او، باپتیستها اولین سازمان ملی خود را تأسیس کردند که وقف رسالت تبشیری بود.
باپتیستها تلاشهای خود را در رسالتهای محلی و داخلی ادامه دادند و همچنین به یک مردم تبشیری جهانی تبدیل شدند. امروزه دهها سازمان تبشیری باپتیستی در کشورهای بسیار، هزاران مبشر را در تمام نقاط جهان اعزام و حمایت میکنند.
مبانی رسالت تبشیری
اکثر باپتیستها اصرار دارند که آموزههای کتاب مقدس، رسالت تبشیری را اجباری میسازد، نه اختیاری، و اینکه همکاری داوطلبانه افراد و کلیساها برای رسالت تبشیری با عملکرد کلیساهای عهد جدید مطابقت دارد. آنها سازمانهایی را برای انجام رسالت تبشیری در مقیاس جهانی ایجاد میکنند.
ایمان به سروری مسیح برای باپتیستها اساسی است. مسیح به عنوان سرور دستور داد که انجیل به همه مردم در همه جا برده شود (متی ۲۸: ۱۸–۲۰؛ اعمال ۱: ۸). افزون بر این، عیسی الگویی برای تلاش تبشیری قرار داد و ما را فرا میخواند که از او پیروی کنیم (متی ۴: ۱۹؛ ۱۶: ۲۴؛ لوقا ۹: ۵۹؛ اول پطرس ۲: ۲۱).
باپتیستها معتقدند که کتاب مقدس برای عقاید و سیاستها معتبر است. کتاب مقدس کتابی تبشیری است، نه صرفاً کتابی درباره رسالت تبشیری. از آغاز آن در پیدایش (۱۲: ۱–۳) تا پایان آن در مکاشفه (۵: ۹؛ ۷: ۹)، کتاب مقدس خواسته خداوند را بیان میکند که همه مردم جهان او و نجات او را بشناسند. اشتراکگذاری این بشارت مستلزم آن است که مسیحیان برای گسترش کلام نجات اعزام شوند (رومیان ۱۰: ۸–۱۵). آنها در قدرت روحالقدس میروند (اعمال ۱: ۸) با این آگاهی که هر کس به عیسی ایمان آورد میتواند نجات یابد (یوحنا ۳: ۱۶؛ رومیان ۱۰: ۱۳).
کتاب مقدس گزارش میدهد که اولین پیروان مسیح، رسالت تبشیری را تأیید کردند. آنها اعلام کردند که انجیل برای همه، در همه جا است. آنها سخنان خود را با اعمال تطبیق دادند. اولین کلیساها مبشرانی را اعزام کردند که موانع جغرافیایی، زبانی و فرهنگی را در گسترش انجیل درنوردیدند (اعمال ۱۳ به بعد). ما باید از مثال آنها پیروی کنیم.
انواع فعالیت تبشیری
فعالیت تبشیری شامل شهادت شخصی و تأسیس کلیسا و همچنین اشکال مختلف خدمت مانند خدمات پزشکی، آموزشی و کشاورزی میشود. همه اینها مستلزم اشتراکگذاری انجیل هستند.
رسالت تبشیری زمانی بر حسب مکانهای خاص تعریف میشد و مبشران برای کار در مناطق محلی، انجمنی، منطقهای، ملی و بینالمللی اعزام میشدند. در حالی که این امر اغلب هنوز هم صدق میکند، جغرافیا دیگر تنها اصل سازماندهی محسوب نمیشود. هر جا که مردمانی بدون انجیل یافت شوند، آنجا محلی برای رسالت تبشیری است.
زمانی انتظار میرفت مسیحیانی که برای انجام رسالت تبشیری اعزام میشدند، خدمت تبشیری را به عنوان یک حرفه مادامالعمر دنبال کنند. مبشران تماموقت هنوز هم بخش حیاتی رسالت تبشیری هستند. با این حال، بسیاری از افراد دیگر اکنون در رسالت تبشیری درگیر هستند، مانند مأموران تبشیری کوتاهمدت و داوطلبان.
در گذشته، کلیساها عمدتاً از طریق ارسال پول برای رسالت تبشیری و تشویق مسیحیان به خدمت به عنوان مبشر، در رسالت تبشیری دخیل بودند. امروزه کلیساها به انجام این کارها ادامه میدهند، اما بسیاری از آنها نیز مستقیماً در فعالیتهای تبشیری شرکت دارند. آنها به طور منظم گروههایی را برای انجام انواع مختلف خدمت تبشیری اعزام میکنند. سازمانهای مذهبی نیز برای کمک در هماهنگ کردن این تلاشها در دسترس هستند.
علاوه بر کلیساها، مدارس، مؤسسات نگهداری از کودکان و مراکز پزشکی باپتیستی نیز خدمات تبشیری ارائه میدهند. سازمانهای باپتیستی متشکل از داوطلبان میتوانند در رسالت تبشیری به طور مؤثر عمل کنند.
باپتیستها در سراسر جهان به طور فزایندهای در رسالت تبشیری دخیل هستند. زمانی بسیاری از مناطق فقط در موضع دریافتکننده رسالت تبشیری بودند، اما امروزه آنها نیز به طور حیاتی در اعزام مبشران مشارکت دارند.
حمایت از رسالت تبشیری
باپتیستها به روشهای مختلف از رسالت تبشیری حمایت میکنند. کلیساها بخشی از عشریهها و هدایا از اعضا را به سازمانهای تبشیری ارسال میکنند، فعالیتهای تبشیری خود را تأمین مالی میکنند و مسیحیان را تشویق میکنند که در نظر بگیرند آیا خداوند آنها را به خدمت تبشیری فرا میخواند.
نهادهای مختلف مذهبی باپتیستی به حمایت از رسالت تبشیری کمک میکنند. هیئتها و انجمنهای تبشیری برای مبشران شغلی و داوطلبان آموزش و حمایت ارائه میدهند. کنوانسیونها و اتحادیهها از حمایت مالی و دعا برای رسالت تبشیری تشویق میکنند. سازمانهای زنان در آموزش تبشیری، دعا، جمعآوری کمک مالی و اقدام تبشیری مؤثر هستند. کالجها، دانشگاهها و حوزههای علمیه آموزش برای مبشران ارائه میدهند، کنفرانسهای تبشیری برگزار میکنند و دورههایی در زمینه رسالت تبشیری ارائه میدهند.
باپتیستهای فردی نقش اساسی در حمایت از رسالت تبشیری دارند. آنها برای مبشران دعا میکنند و آنها را تشویق میکنند، برای حمایت از مبشران و فعالیتهای تبشیری میدهند و فرزندان خود را برای انجام رسالت تبشیری اعزام میکنند.
حمایت مالی از رسالت تبشیری توسط باپتیستها همواره داوطلبانه است. با این حال، درخواستهای قوی برای فداکارانه دادن برای حمایت از رسالت تبشیری مطرح میشود. فرقه باپتیستی روشهای مختلفی، مانند برنامه مشارکتی، برای هدایت هدایای داوطلبانه برای رسالت تبشیری توسعه داده است.
چالشهای رسالت تبشیری
چالشهایی برای رسالت تبشیری امروز، همانند گذشته، وجود دارد. برخی از این چالشها از درون خانواده باپتیستی ناشی میشوند. دیدگاههای افراطی درباره قضا و قدر و استقلال کلیسای محلی حمایت از رسالت تبشیری را کاهش میدهند. افراد و کلیساهایی با تمرکز درونی به جای دیدگاه جهانی ممکن است در اجرای ضرورت تبشیری کتاب مقدس ناکام بمانند. تعارض در درون فرقه تهدید میکند که توجه را از رسالت تبشیری منحرف کند و حمایت از رسالت تبشیری را تضعیف کند.
از سوی دیگر، مجموعهای گیجکننده از روندها چالشهای خارجی جدی ایجاد میکند. ناسیونالیسم رو به رشد همراه با احیای ادیان جهانی، تلاشهای تبشیری را در بسیاری از مناطق مسدود میکند. جهانبینیهای متنوعی که مانع انجیلرسانی میشوند، مانند مادیگرایی، نسبیتگرایی و جهانشمولگرایی، بر رسالت تبشیری نیز تأثیر میگذارند. انجام رسالت تبشیری به روشهای منسوخ، اثربخشی را کاهش میدهد.
شاید بزرگترین چالش جمعآوری منابع مالی و نیروی انسانی کافی برای برآوردن نیاز تبشیری عظیم در جهان باشد. عیسی فرمود: «محصول بهراستی فراوان است، اما کارگران اندکاند.» این امر هنوز هم صادق است. پس بیایید دعا کنیم، همانطور که عیسی دستور داد، که سرور محصول «کارگران را به مزرعهاش بفرستد» (متی ۹: ۳۷–۳۸).
نتیجهگیری
باپتیستها فصل بزرگی در تاریخ رسالت تبشیری نوشتهاند و مینویسند. با این حال، هنوز کارهای بسیاری باید انجام شود. هنگامی که باپتیستها در میادین تبشیری جهان کار میکنند، کمک مالی میدهند و دعا میکنند، خداوند میتواند از آنها برای ایجاد تفاوت بزرگ در زندگی میلیونها نفر استفاده کند.
«بدترین بدعتی که یک کلیسا میتواند مرتکب شود این است که تکلیف تبشیری خود را نادیده بگیرد یا رد کند.»
هـ. ای. دانا
راهنمای کلیساشناسی، ص. ۲۳۳