باپتیستها و تبشیر انجیل
«پس ایمان از شنیدن است و شنیدن از کلام خدا.»
رومیان ۱۰:۱۷
باپتیستها به تبشیر انجیل متعهدند، به به اشتراکگذاری انجیل عیسی مسیح تا دیگران بتوانند به عیسی به عنوان خداوند و نجاتدهنده ایمان بیاورند. تعهد به تبشیر انجیل به عنوان اولویت در تقریباً هر جنبهای از زندگی باپتیستی آشکار است.
مبانی تبشیر انجیل
تبشیر انجیل نوعی دغدغه حاشیهای نیست بلکه بخشی جداییناپذیر از هویت باپتیستهاست. تأکید باپتیستی بر تبشیر انجیل بر هیچ چیز کمتر از باورها و اعمالی که ویژگیهای باپتیستی را تشکیل میدهند مبتنی نیست.
برای نمونه، ایمان به خداوندی مسیح یک اعتقاد اساسی باپتیستی است. از آنجا که عیسی خداوند است، کسانی که او را پیروی میکنند باید آنچه را که او فرمان میدهد انجام دهند. عیسی فرمان داد: «پس بروید و همه امتها را شاگرد سازید و آنها را به نام پدر و پسر و روحالقدس تعمید دهید» (متی ۲۸:۱۹). او همچنین اعلام کرد: «شما شاهدانی برای من خواهید بود» (اعمال ۱:۸). فرمان بزرگ عیسی (متی ۲۲:۳۶-۴۰) برای به اشتراکگذاری بشارت خوش درباره او دعوت میکند؛ محبت به همسایگان مسلماً شامل گفتن به آنها درباره نجات در مسیح میشود.
برای باپتیستها، کتاب مقدس منبع معتبر تعلیم درباره آموزه و زندگی مسیحی است. کتاب مقدس تعلیم میدهد که نجات از قدرت و مجازات گناه، از جهنم به بهشت، تنها از طریق ایمان به عطای فیض خدا یعنی پسرش، خداوند عیسی مسیح، میآید (یوحنا ۳:۱۶-۱۸؛ افسسیان ۲:۸-۱۰). کتاب مقدس گفته عیسی را ثبت میکند: «من راه و حقیقت و زندگی هستم؛ هیچکس جز از طریق من نزد پدر نمیآید» (یوحنا ۱۴:۶).
نجات از اعمال نیک، یا از طریق مناسک، یا از طریق تعمید یا در عضویت کلیسایی نمیآید بلکه تنها از یک پاسخ ایمانی به عطای فیض نجات خدا از طریق عیسی مسیح. بنابراین، کتاب مقدس همچنین بر اهمیت به اشتراکگذاری انجیل تأکید میکند تا مردم بدانند به عیسی ایمان بیاورند و نجات یابند (رومیان ۱۰:۱۳-۱۷).
نجات شامل یک رابطه شخصی با عیسی مسیح است. باپتیستها معتقدند که کتاب مقدس تعلیم میدهد که نجات تجربهای است، که از تجربه توبه شخصی از گناه و ایمان به مسیح حاصل میشود. عیسی این را با تولد دوباره مقایسه کرد (یوحنا ۳:۷). تجربه لزوماً احساسی نیست، اما شخصی است. هیچکس نمیتواند این کار را برای دیگری انجام دهد.
کتاب مقدس تعلیم میدهد که انجیل برای همه است، که هر که به مسیح به عنوان خداوند و نجاتدهنده ایمان بیاورد میتواند نجات بیابد (یوحنا ۳:۱۶؛ رومیان ۱۰:۱۳). بنابراین، باید همه مردم تشویق شوند که به مسیح به عنوان نجاتدهنده اعتماد کنند و او را به عنوان خداوند پیروی کنند.
وسایل تبشیر انجیل
به خاطر اهمیت تبشیر انجیل، باپتیستها از همه وسایل مشروع برای ترغیب مردم به ایمان به عیسی استفاده میکنند. اجبار، وسیلهای نامشروع برای وادار کردن شخصی به پیروی از عیسی است. عیسی مردم را مجبور به پیروی از خود نکرد (متی ۱۹:۱۶-۲۲). برای اینکه واقعی باشد، یک پاسخ به انجیل باید آزاد و داوطلبانه باشد. بنابراین، باپتیستها اصرار دارند که هم به اشتراکگذاری انجیل و هم پاسخ به آن باید داوطلبانه باشد.
باپتیستها معتقدند که تبشیر انجیل فرصت و مسئولیت هر ایماندار است. اگرچه برخی توسط خدا به عنوان مبشران انجیل موهبتیافتهاند (افسسیان ۴:۱۱)، همه پیروان مسیح باید انجیل را به اشتراک بگذارند. یک جنبه از تعلیم کتاب مقدس درباره کهانت همه ایمانداران این است که هر کاهن ایماندار باید با محبت انجیل را با دیگران به اشتراک بگذارد و از این طریق به آنها وزارت کند. تبشیر انجیل برای همه است، نه تنها برای کشیشان، مأموران و مبشران.
به اشتراکگذاری فردی انجیل با افراد دیگر نقش حیاتی در تبشیر انجیل دارد. باپتیستها تشویق میشوند با دعا شهادت شخصی از تعهد ایمانی خود به مسیح را به اشتراک بگذارند، به عبارت دیگر، شاهد باشند (اعمال ۱:۶-۸). کلیساها، انجمنها و کنوانسیونها هم آموزش و هم تشویق برای افراد برای شاهد بودن فراهم میکنند.
بخشی از این به اشتراکگذاری توسط افراد شامل زندگی یک زندگی مسیحی مثبت است، زندگیای که دیگران را به انجیل جذب میکند. با این حال، باپتیستها میدانند که شیوه زندگی به تنهایی نمیتواند به طور کافی حقیقت اساسی انجیل را منتقل کند: زندگی بیگناه عیسی، مرگ قربانیآمیز او، رستاخیز او و ضرورت یک پاسخ ایمانی به او برای نجات. کلمات ضروری هستند (رومیان ۱۰:۸-۱۷). تبشیر انجیل شامل به اشتراکگذاری انجیل در هر دو قالب عمل و کلام است.
موعظه انجیل (دوم تیموتاوس ۴:۲) راه دیگری است که باپتیستها تبشیر انجیل را انجام میدهند. موعظه در خدمات عبادی معمولاً تأکید تبشیری دارد حتی هنگامی که موعظه اساساً به مسائل دیگری میپردازد. باپتیستها در خدمات تبشیری ویژه، خارج از ساختمانهای کلیسایی در فضای باز و در اردوگاهها موعظه میکنند تا مردم را ترغیب کنند به مسیح به عنوان نجاتدهنده و خداوند ایمان بیاورند.
تعلیم (متی ۲۸:۲۰) توسط باپتیستها نیز تأکید تبشیری دارد. برای نمونه، باپتیستها معتقدند که یک مدرسه یکشنبه هدف دوگانهای دارد — مطالعه کتاب مقدس و تبشیر انجیل. جلسات تعلیم در مدرسه تابستانی کتاب مقدس، دورههای آموزشی و کنفرانسها عنصری تبشیری دارند. مدارس باپتیستی از همه نوع نه تنها برای آموزش بلکه همچنین برای تبشیر انجیل وجود دارند.
خدمت به نیاز انسانی (متی ۲۵:۳۱-۴۶) توسط باپتیستها نیز هدف دوگانه دارد — رفع نیازهای جسمی، ذهنی و احساسی و به اشتراکگذاری انجیل. اکثر باپتیستها معتقدند که نیازها تا زمانی که هر دو نیاز جسمی و روحانی برآورده نشوند به طور کافی رفع نشدهاند.
باپتیستها سازمانها و جلسات خاصی برای تشویق و توسعه تبشیر انجیل ارائه میدهند. برای نمونه، کنوانسیونهای باپتیستی اغلب بخشهایی با افرادی دارند که مبارزات تبشیری راه میاندازند، به کلیساها و سایر نهادهای باپتیستی کمک میکنند تا تبشیر انجیل را بهبود بخشند، و کنفرانسهایی برای آموزش و الهامبخشی به باپتیستها در تبشیر انجیل برگزار میکنند. به همین شکل، بسیاری از مدارس سمینار باپتیستی استادانی دارند که در تدریس تبشیر انجیل تخصص دارند.
دعا برای اینکه مسیحیان با جسارت انجیل را به اشتراک بگذارند (اعمال ۴:۳۱) و برای اینکه مردم به خداوند عیسی مسیح ایمان بیاورند و نجات یابند، نقش برجستهای در تلاشهای تبشیری باپتیستی دارد. در واقع، دعا باید زیربنای هر جنبهای از تبشیر انجیل باشد.
موانع و چالشهای تبشیر انجیل
تأکید و تلاشهای باپتیستها درباره تبشیر انجیل بدون موانع و چالشها نیست. به خاطر اهمیت حیاتی تبشیر انجیل در کمک به مردم برای یافتن نجات در مسیح، شیطان سعی خواهد کرد تلاشهای تبشیری را مختل کند.
بیتفاوتی و سردی از سوی مسیحیان مسلماً تبشیر انجیل مؤثر را مانع میشوند. علتهای چنین شرایطی بسیارند، مانند نابالغی روحانی، فقدان درک کتابمقدسی و عقبافتادگی روحانی.
ترس در مانع کردن تبشیر انجیل نقش دارد. افراد ممکن است از شکست، تمسخر، طرد شدن و حتی پاسخهای خصمانه بترسند اگر سعی کنند تبشیر انجیل کنند. چنین موانعی ممکن است با درک اینکه روحالقدس بخشی از تلاشها برای به اشتراکگذاری انجیل است برطرف شوند (اعمال ۴:۳۱). عیسی وعده داد که روحالقدس «شاهدانی برای من» را توانمند خواهد کرد (اعمال ۱:۸). روحالقدس، نه شخص شاهد، در قلب گمشده قانعسازی و تعهد ایجاد میکند.
شک در یگانگی مسیح برای نجات میتواند تلاشهای تبشیری را خراب کند. جهانشمولگرایی (اعتقاد به اینکه همه در نهایت نجات خواهند یافت)، نسبیگرایی (اعتقاد به اینکه مسیح تنها یک راه است نه راه نجات) و مادهگرایی (اعتقاد به اینکه هیچ چیزی جز ماده در حرکت وجود ندارد و بنابراین نجات روحانی وجود ندارد) رایج هستند و تبشیر انجیل را تضعیف میکنند.
نتیجهگیری
باپتیستها به خاطر اعتقادات اساسی یک مردم مبشر انجیل هستند و از وسایل بسیاری برای به اشتراکگذاری بشارت خوش درباره عیسی مسیح استفاده میکنند. با این حال، موانع و چالشها تلاشهای تبشیری را خنثی میکنند. از طریق دعا و رشد روحانی در مسیح، دشواریها میتوانند برطرف شوند و تبشیر انجیل میتواند گسترده و مؤثر باشد.
«کار بزرگ تبشیر انجیل… باید توسط کلیسا به عنوان یک کلیسا انجام شود، و تا حد امکان هر عضوی از کلیسا باید در آن شرکت کند.»
واچمن، ۱۰ دسامبر ۱۸۹۶، ص. ۱۰