باپتیستها: کهانت ایماندار یا کهانت ایمانداران؟
«شما نسلی برگزیده، کهانتی سلطنتی، امتی مقدس، قومی که ملک خدا هستید؛ تا فضایل او را که شما را از ظلمت به نور عجیب خود خوانده است اعلام نمایید.»
اول پطرس ۲:۹
«هر ایماندار کاهنی است، هم پیش خدا برای خودش و هم با مراقبت از همسایگان ایمانداران و اشخاصی که مسیح برای آنها مُرد.»
از ما باپتیستها، جیمز لئو گرت جونیور (سردبیر)
اینکه یک باپتیست کاهن باشد برای برخی عجیب به نظر میرسد. اما ما هستیم. هر یک از ما. در واقع، باپتیستها اصرار دارند که همه کسانی که به عیسی به عنوان خداوند و نجاتدهنده ایمان میآورند کاهن هستند، کاهنان ایماندار. مفهوم کهانت ایمانداران برای باپتیستها اساسی است. مانند برخی باورهای دیگر مهم برای باپتیستها، ما تفسیرهای متفاوتی از معنای این مفهوم داریم، اما همه ما حقیقت کتابمقدسی کهانت ایمانداران را گرامی میداریم.
کاهن بودن به چه معناست؟
کاهن بودن هم فرصت و هم مسئولیت دارد. در عهد عتیق، کاهن جایگاه ویژهای در پرستش خدا داشت. کاهنان مسئول جنبههای خاصی از پرستش بودند، مانند قربانی کردن حیوانات. آنها به عنوان میانجی بین مردم و خدا خدمت میکردند.
کاهن اعظم، رئیس کاهنان، تنها کسی بود که اجازه داشت وارد قدسالاقداس در معبد یهودی شود. این مکان مخصوصاً مقدس توسط پرده یا حجابی بزرگ از بقیه معبد و از سایر کاهنان و پرستشکنندگان جدا شده بود.
با زندگی، مرگ و رستاخیز عیسی، همه اینها تغییر کرد. دیگر قربانی کردن حیوانات مناسب نبود، زیرا مسیح، بره خدا، خود را قربانی گناه کرده بود. این عملی یکبار برای همیشه بود.
در هنگام مصلوب شدن عیسی، پرده بزرگ معبد «از بالا تا پایین به دو قسمت پاره شد» (متی ۲۷:۵۱ NIV)، که نشان میداد عیسی، کاهن اعظم بزرگ، اکنون میان خدا و انسان میانجیگری میکند. دیگر کاهنانی به شکل عهد عتیقی لازم نبودند. در واقع، همه کسانی که به عیسی ایمان میآورند به کاهنانی تبدیل میشوند که دسترسی مستقیم به خدا دارند. دیگر نیازی به میانجیان انسانی نیست. ما میتوانیم مستقیماً در دعا، اعتراف، ستایش و پرستش به سوی خدا برویم. چه فرصتی!
اما کاهن بودن همچنین مسئولیت دارد. در عهد عتیق، یک کاهن به نوعی نماینده خدا برای مردم بود. امروز، کاهن ایماندار مسئولیت دارد تا شناخت خود از خدا را با دیگران در قالب کلام و عمل به اشتراک بگذارد.
کاهن ایماندار مسئولیت دارد تا شاهد محبت خدا باشد که در عیسی مسیح نمایان شده است و محبت خدا را با خدمت به افراد به نام او نشان دهد. این مسئولیت به روشهای مختلفی توسط باپتیستها انجام میشود، مانند تبشیر انجیل، مأموریت، خدمت و اقدام اجتماعی برای منفعت دیگران.
مفهوم کهانت ایمانداران از کجا آمد؟
مارتین لوتر، رهبر اصلاح پروتستانی، اغلب با مفهوم کهانت ایمانداران مرتبط است. لوتر به تأکید کلیسای کاتولیک رم بر نقش ویژه کاهنان کاتولیک رم اعتراض کرد.
لوتر اصرار داشت که هر ایماندار کاهنی است با دسترسی مستقیم به خدا. او خواستار حذف نقش کشیشان نبود اما نشان داد که همه افراد، نه فقط کشیشان، کارکردی کهانتی دارند. حتی قبل از اینکه لوتر در صحنه کلیسای اروپا ظهور کند، گروههای مسیحی مختلف بر کهانت ایمانداران تأکید داشتند.
با این حال، مفهوم کهانت ایمانداران برای باپتیستها از تعالیم لوتر یا هیچ گروه مسیحیای نشأت نمیگیرد بلکه از عهد جدید است. بر اساس آیات مختلف عهد جدید، باپتیستها اصرار داشتهاند که هر کسی که به خداوند عیسی مسیح ایمان آورد دسترسی مستقیم به خدا دارد. هر کدام مستقیماً در قبال خدا مسئول است. هر کدام باید محبت خدا را به اشتراک بگذارد.
کهانت ایماندار
کهانت هر ایماندار در تفکر باپتیستی به مفهوم دیگری، یعنی صلاحیت روح، نزدیکاً مرتبط است. هر شخص توانایی خداداد برای شناختن و پیروی از اراده خدا را دارد. تصمیم برای پیروی از مسیح به عنوان خداوند و نجاتدهنده یک تصمیم فردی است؛ هیچ کس نمیتواند آن را برای دیگری بگیرد. کاهن ایماندار بودن هدیهای از خداست، نه دستاوردی انسانی؛ با نجات میآید.
هر کاهن ایماندار در قبال اعمال خود مسئول است. ایمانداران فردی میتوانند بدون کمک هیچ واسطهای مستقیماً به سوی خدا بروند. افراد میتوانند و باید کتاب مقدس را بدون اینکه مقامات دینی برایشان دیکته کنند چه باور داشته باشند، خودشان بخوانند و تفسیر کنند.
کاهنان ایماندار همه در مسیح با یکدیگر مساوی هستند (غلاطیان ۳:۲۶-۲۸). تنها یک کاهن اعظم وجود دارد، یعنی عیسی مسیح (عبرانیان ۷:۲۳ – ۸:۱۳).
هر کاهن ایماندار مسئولیتی دارد که متعهد به مسیح باشد و مسیح را از طریق کلام و عمل به اشتراک بگذارد. همانطور که پطرس بیان کرد: «فضایل او را اعلام کنید که شما را از ظلمت به نور عجیب خود خوانده است» (اول پطرس ۲:۹ NIV).
بنابراین، یک کلیسا تنها یک کاهن ندارد. بالقوه افراد بسیاری دارد که محبت و بخشش خدا را منتقل میکنند و دغدغه و شفقت یک ایماندار نسبت به دیگری را نشان میدهند.
کهانت ایمانداران
عهد جدید همچنین از کهانت ایمانداران به عنوان یک جمع سخن میگوید. کاهنان ایماندار بخشی از بدن مسیح هستند. آنها جامعهای از ایمانداران تشکیل میدهند. اگرچه هر کاهن ایماندار در قبال خدا به صورت فردی مسئول است، همه کاهنان ایماندار با یکدیگر به عنوان برادران و خواهران در مسیح مرتبط هستند.
این جنبه اجتماعی از کهانت ایمانداران این واقعیت را برجسته میکند که مسیحی بودن شامل رفاقت با سایر ایمانداران است. این رفاقت برای تشویق و کمک به ایماندار در رشد و خدمت مسیحی عمل میکند. چقدر غمانگیز و دشوار خواهد بود که زندگی مسیحی را در انزوا از سایر ایمانداران بپیمایی.
رفاقت کاهنان ایماندار همچنین در تفسیر کتاب مقدس و فهمیدن اراده خدا کمک میکند. اگرچه هر کاهن ایماندار میتواند و باید کتاب مقدس را خودش بخواند و تفسیر کند، کاهن شایسته و خردمند از سایر کاهنان ایماندار بینش و درک خواهد جست. با جستجوی تعالیم کاهنان ایماندار در گذشته و با در جستجوی خرد کسانی که در حال حاضر هستند، افراد در فهمیدن کتاب مقدس و اراده خدا یاری مییابند.
الگوی باپتیستی از یک کلیسا بر مفهوم کهانت ایمانداران استوار است. یک کلیسا از افرادی تشکیل شده که صلاحیت خداداد خود را با ایمان آوردن به عیسی به عنوان نجاتدهنده و خداوند اعمال کردهاند و داوطلبانه با یک رفاقت خاص از ایمانداران وابسته شدهاند.
هر کاهن ایماندار در رفاقت با همه دیگران مساوی است. بنابراین، هیچ کس بر همه اقتدار ندارد. از این رو تصمیمات توسط جامعه کاهنان گرفته میشود که میکوشند اراده سر کلیسا، کاهن اعظم بزرگ، عیسی مسیح را بشناسند. آنها این کار را با دعا، مطالعه کتاب مقدس، مراقبه، بحث و تصمیمگیری انجام میدهند.
نتیجهگیری
پس کدام است؟ کهانت ایماندار یا کهانت ایمانداران؟ نه این یا آن، بلکه هر دو با هم.
اصطلاح «کهانت ایماندار» تأکید کتابمقدسی بر فرد و صلاحیت روح را منتقل میکند. اصطلاح «کهانت ایمانداران» تأکید کتابمقدسی بر جامعه و رفاقت را منتقل میکند.
در طول تاریخ در همه جنبههای زندگی، تنشی میان فرد و گروه وجود داشته است. باپتیستها از این تنش در امان نماندهاند. ما خوب عمل میکنیم وقتی که از بالا بردن یکی بر دیگری خودداری کنیم، بلکه سعی کنیم آنها را در تعادل نگه داریم.