عیسی خداوند است
«…هر زبانی اقرار کند که عیسی مسیح خداوند است، به جلال خدای پدر.»
فیلیپیان ۲:۱۱
واژه «خداوند» معانی گوناگون و تعاریف متعددی دارد. با این حال، ما به عنوان مسیحیان اعتراف میکنیم که عیسی مسیح خداوند است؛ زیرا به خاطر آنچه هست و آنچه انجام داده، وفاداری کامل، خدمت عاشقانه و اطاعت صادقانه خود را به او مدیونیم.
همه گروههای مسیحی به این حقیقت که عیسی خداوند است معتقدند، اما باپتیستها تأکید ویژهای به این حقیقت دارند. باپتیستها معتقدند که عیسی خداوند انحصاری زندگی است. آنها هیچ شخص یا نهادی را به عنوان خداوند مسیحیان فردی یا کلیساها نمیپذیرند. به خاطر این باور، باپتیستها، مانند مسیحیان اولیه، از سوی هم مقامات دولتی و هم مذهبی مورد آزار و اذیت قرار گرفتهاند.
اهمیت تعهد باپتیستی به ربوبیت مسیح
چرا باپتیستها با این شدت به ربوبیت انحصاری مسیح پایبند بودهاند؟ موضع ما بر چندین اعتقاد اساسی استوار است، از جمله موارد زیر:
(۱) کتاب مقدس ربوبیت مسیح را تعلیم میدهد، و باپتیستها به کتاب مقدس به عنوان تنها مرجع مکتوب برای ایمان و عمل مینگرند.
(۲) تعلیم کتاب مقدسی درباره صلاحیت روح مقتضی است که هر مسیحی در برابر هیچ مرجع نهاییای جز خدا — پدر، پسر و روحالقدس — سر تعظیم فرود نیاورد.
(۳) تأکید کتاب مقدسی بر صلاحیت روح از ربوبیت مسیح نشأت میگیرد.
(۴) الگوی عهد جدیدی برای یک کلیسا بر ربوبیت مسیح بنا شده است؛ تنها او سر کلیساست.
کتاب مقدس ربوبیت مسیح را تعلیم میدهد
کتاب مقدس دلایل متعددی ارائه میدهد که چرا عیسی خداوند همه چیز است. او الهی است، یکی از سه شخص تثلیث. عیسی اعلام کرد: «من و پدر یکی هستیم» (یوحنا ۱۰:۳۰). درباره عیسی، کتاب مقدس بیان میکند که در او «تمامی پری الوهیت به صورت جسمانی ساکن است» (کولسیان ۲:۹ NIV).
عیسی برای گناهان جهان بر صلیب مُرد و از این رو شایسته همه ستایش و احترام به عنوان خداوند است: «شایسته است برهای که کشته شد قدرت و ثروت و حکمت و توانایی و حرمت و جلال و برکت را دریافت کند» (مکاشفه ۵:۱۲).
عیسی از مردگان برخاست و از این رو قدرت خود را بر مرگ نشان داد. هنگامی که با مسیح قائمشده روبرو میشویم، مانند شاگرد توما فریاد میزنیم: «خداوند من و خدای من!» (یوحنا ۲۰:۲۸).
عیسی به آسمان صعود کرد، به دست راست پدر نشست تا برای ما شفاعت کند، و دوباره خواهد آمد تا آسمانی نو و زمینی نو بیاورد. در برابر چنین کسی با حیرت میایستیم و اعلام میکنیم: «بیا، ای خداوند عیسی» (مکاشفه ۲۲:۲۰).
گستره ربوبیت مسیح
کتاب مقدس گستره ربوبیت مسیح را به روشهای مختلفی بیان میکند. کتاب مقدس اعلام میکند که عیسی خداوند تمام خلقت است: «تا به نام عیسی هر زانویی خم شود، از آنچه در آسمان و آنچه بر زمین و آنچه زیر زمین است؛ و هر زبانی اقرار کند که عیسی مسیح خداوند است، به جلال خدای پدر» (فیلیپیان ۲:۱۰-۱۱).
کتاب مقدس تعلیم میدهد که عیسی خداوند هر شخصی است. بسیاری آن ربوبیت را انکار میکنند یا به رسمیت نمیشناسند، اما برای مسیحیان ربوبیت مسیح محوری است. در واقع، زندگی مسیحی با اعتراف به این که عیسی خداوند است آغاز میشود: «زیرا اگر به زبانت اعتراف کنی که “عیسی خداوند است” و در قلبت ایمان بیاوری که خدا او را از مردگان برخیزانده، نجات خواهی یافت» (رومیان ۱۰:۹ NIV).
کتاب مقدس تأکید میکند که عیسی خداوند کلیساها است. عیسی اعلام کرد: «کلیسای خود را بنا خواهم کرد و دروازههای جهنم بر آن غالب نخواهد شد» (متی ۱۶:۱۸). و پولس درباره عیسی نوشت: «و خدا همه چیز را زیر پایش نهاد و او را به عنوان سر بر همه چیز برای کلیسا که بدن اوست تعیین کرد…» (افسسیان ۱:۲۲-۲۳ NIV).
ربوبیت مسیح و صلاحیت روح
کتاب مقدس تعلیم میدهد که ربوبیت مسیح مستقیم است. هیچ شخص یا نهادی نباید سعی کند اقتدار عیسی بر یک مسیحی را غصب کند. البته افراد میتوانند از دیگران بینش و درک کسب کنند، اما تنها عیسی بر یک مسیحی اقتدار نهایی دارد.
دعوت به شاگردی عیسی، توانایی شناختن و پیروی از اراده عیسی مسیح به عنوان خداوند را پیشفرض میگیرد. تعلیم کتاب مقدس درباره صلاحیت روح نشان میدهد که افراد توانایی خداداد برای شناختن و انجام اراده خدا را دارند. افراد عروسک نیستند. خالق آنها به آنها آزادی و مسئولیت انتخاب داده است.
باپتیستها در برابر تلاشهای افراد، مقامات دولتی و سازمانهای دینی برای دیکته کردن اراده عیسی برای پیروانش مقاومت کردهاند. باپتیستها اصرار دارند که هر شخصی صلاحیت و مسئولیت یافتن و پیروی از اراده عیسی به عنوان خداوند را دارد. همانطور که شاگردان اولیه اعلام کردند: «باید از خدا اطاعت کرد نه از انسانها!» (اعمال ۵:۲۹).
«تنها مسیح پادشاه و قانونگذار کلیسا و وجدان است.»
جان اسمیت (متولد حدود ۱۵۷۰ – متوفی ۱۶۱۲)
یک انگلیسی، او کشیش مؤسس نخستین کلیسای باپتیست انگلیسی در آمستردام در سال ۱۶۰۹ بود. این نقل قول از بیانیه اعتقادی است که او نقش اصلی در تهیه آن داشت.
ربوبیت مسیح آزادی دینی را الزامی میکند
ربوبیت مسیح به این معناست که افراد و کلیساها باید از اجبار توسط دولت یا سازمانهای دینی در امور روحانی و دینی آزاد باشند. باپتیستها همیشه چنین تلاشهای اجباری را محکوم کرده و اعلام کردهاند که تنها عیسی خداوند است. برای این مقاومت، باپتیستها اغلب بهای سنگینی پرداختهاند.
برای نمونه، در اوایل دهه ۱۶۰۰ شاه جیمز اول انگلستان ادعا میکرد که سر کلیسای انگلیکان و نیز دولت انگلستان است. او خواستار آن بود که همه کلیساها از اراده او پیروی کنند. توماس هلویس، یک کشیش باپتیست، کتابی با عنوان «اعلام کوتاه رازِ بیعدالتی» نوشت و در آن اصرار کرد که شاه حق ندارد به افراد و کلیساها دیکته کند چه باور داشته باشند.
هلویس نسخهای از کتاب را با یادداشتی شخصی برای شاه جیمز فرستاد و در آن اعلام کرد: «پادشاه انسانی فانی است نه خدا، و از این رو قدرتی بر روحهای نامیرای رعایایش ندارد تا برای آنها قانون و فرمان وضع کند و سروران معنوی بر آنها بگمارد.» شاه به خاطر این بیان حقیقت کتاب مقدسی، کشیش را زندانی کرد و او در زندان مُرد؛ چون حاضر نشد کسی جز عیسی را به عنوان خداوند کلیساها بشناسد.
ربوبیت مسیح و یک کلیسای عهد جدیدی جداییناپذیرند
معنای اینکه مسیحیان فردی و کلیساهایی که بخشی از آن هستند، زیر ربوبیت مسیح باشند چیست؟ از جمله، به این معناست که باید مسیح را به عنوان خداوند بشناسند. کلیسا متعلق به مسیح است، نه به آنها. او سر کلیساست، نه آنها. آنها نباید بر کلیسا حکومت کنند؛ مسیح حکومت میکند.
علاوه بر این، هر عضوی از کلیسا باید تشخیص دهد که فرصت و مسئولیت دارد تا تحت ربوبیت مسیح درباره کلیسا تصمیم بگیرد. این الگوی عهد جدیدی از یک کلیساست. افراد درباره کلیسایی که بخشی از آن هستند تصمیم میگیرند، مانند اینکه شمّاسان و کشیش چه کسانی باشند، عشریهها و هدایا چگونه صرف شود، و در چه نوع ساختمانی قرار بگیرند. با این حال، هر یک از این تصمیمات باید در پرتو این واقعیت گرفته شود که عیسی خداوند کلیساست.
همچنین، همه اعضای بدن مسیح در قبال تصمیمات کلیسا مسئول هستند. در یک کلیسای عهد جدیدی هیچ سلسلهمراتبی وجود ندارد. هیچ کشیش، هیئت شمّاسان یا هیچ فرد یا گروه دیگری نباید بر کلیسا سلطه داشته باشد (اول پطرس ۵:۳). تنها عیسی خداوند است، هم بر هر شخص و هم بر کلیسا به عنوان یک کل. از طریق دعا و بحث محترمانه به عنوان بخشی از یک رفاقت محبتآمیز، اعضای کلیسا باید به دنبال شناخت فکر مسیح باشند.
در خلاصه
ربوبیت مسیح یک آموزه اساسی مسیحی است. برای باپتیستها، این آموزه معنای ویژهای دارد و با سایر باورهای اصلی باپتیستی مرتبط است، مانند اقتدار کتاب مقدس، صلاحیت روح، آزادی دینی و ماهیت آنچه یک کلیسا بر اساس الگوی کلیساهای عهد جدید باید باشد.